PREV


















Reżyseria: Weronika Szczawińska
NEXT
Adaptacja, dramaturgia, współpraca reżyserska, opracowanie muzyczne: Piotr Wawer jr
PREV
Występują: Mariusz Bąkowski, Anna Błaut, Krzysztof Boczkowski, Elżbieta Golińska, Anna Kieca, Dominika Probachta, Beata Rakowska, Irena Rybicka, Dominik Smaruj, Jolanta Solarz-Szwed, Magdalena Taranta, Lina Wosik, Julia Gadzina
Fotografie: Natalia Kabanow
Projekty scenograficzno-kostiumowe grają z zagadnieniem teatru DIY, spod znaku „patyka i sznurka”. Estetyka recyklingu i upcyklingu pozwala w świeży sposób spojrzeć na prace plastyczne Leonory Carrington, której książka stanowi punkt wyjścia do spektaklu. Kostiumy i scenografia są inspirowane rękodziełem, chałupnictwem, szydełkowaniem, robieniem na drutach i wykorzystywaniem materiałów z odzysku. Zespół aktorski odgrywa w spektaklu postapokaliptyczną trupę teatralną – osoby budują dla siebie scenę i namiot, tworzą przebrania ze śmieci. Jedną z zasadniczych idei przy projektowaniu kostiumów było założenie „babcinej mody” – baza kostiumy ma być ciepła, miła i wygodna. Później, w ramach teatralizacji akcji, postaci nakładają na siebie przerysowane obiekty – sukienkę z pasów samochodowych, kostium z namiotu, zbroja z metalowych naczyń, czapki z głośnikami.


















NEXT
PREV
Reżyseria: Weronika Szczawińska
Adaptacja, dramaturgia, współpraca reżyserska, opracowanie muzyczne: Piotr Wawer jr
Występują: Mariusz Bąkowski, Anna Błaut, Krzysztof Boczkowski, Elżbieta Golińska, Anna Kieca, Dominika Probachta, Beata Rakowska, Irena Rybicka, Dominik Smaruj, Jolanta Solarz-Szwed, Magdalena Taranta, Lina Wosik, Julia Gadzina
Fotografie: Natalia Kabanow
Projekty scenograficzno-kostiumowe grają z zagadnieniem teatru DIY, spod znaku „patyka i sznurka”. Estetyka recyklingu i upcyklingu pozwala w świeży sposób spojrzeć na prace plastyczne Leonory Carrington, której książka stanowi punkt wyjścia do spektaklu. Kostiumy i scenografia są inspirowane rękodziełem, chałupnictwem, szydełkowaniem, robieniem na drutach i wykorzystywaniem materiałów z odzysku. Zespół aktorski odgrywa w spektaklu postapokaliptyczną trupę teatralną – osoby budują dla siebie scenę i namiot, tworzą przebrania ze śmieci. Jedną z zasadniczych idei przy projektowaniu kostiumów było założenie „babcinej mody” – baza kostiumy ma być ciepła, miła i wygodna. Później, w ramach teatralizacji akcji, postaci nakładają na siebie przerysowane obiekty – sukienkę z pasów samochodowych, kostium z namiotu, zbroja z metalowych naczyń, czapki z głośnikami.