PREV
















Reżyseria: Wiktor Rubin
NEXT
tekst i dramaturgia, współpraca reżyserska – Jolanta Janiczak
PREV
Występują: KarolinaAdamczyk, Klara Bielawka, Michał Czachor, MateuszŁasowski, Julian Świeżewski, Maciej Cymorek,
Statyści:Rafał Küchler, Łukasz Nadwodny
Fotografie: Karolina Jóźwiak
Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera
Spektakl na podstawie tekstu Jolanty Janiczak, w reżyserii Wiktora Rubina. Rzecz o ludziach-odpadach, przeznaczonych do utylizacji, bo „zanieczyszczają” nasz spokój sumienia. Historia inspirowana tragicznym życiem Lisy M. Montgomery to opowieść o ludziach, którzy nie mają już nic do stracenia. Ich jedynym dziedzictwem są przenoszone z pokolenia na pokolenie dysfunkcyjne wzorce, nałogi i traumy. O tych wyrzuconych poza nawias społeczeństwa i bezlitośnie usuwanych z pola widzenia, bo kapitalistyczna maszyna produkcyjna nie znajduje dla nich miejsca. O ludziach będących produktem zaniedbań, obojętności i odwracania głowy w drugą stronę.
Kostiumy grają z popkulturowym wyobrażeniem white trash – osób żyjących na marginesie american dream, będących na ciągłym rauszu, grillujących szczury, zamieszkujących osiedla przyczep campingowych. Materiały nawiązują do zwierzęcości i zezwierzęcenia – wężowe, krowie, kozie, tygrysie printy spotykają się na scenie z recyklingiem i subwersywną grą z wyobrażeniem Stanów Zjednoczonych Ameryki. W kontekście postaci Lisy kostium staje się obrazem rozpadu tożsamości i skażonej rodziny. Sylwetki balansują między codziennością a deformacją.
















NEXT
PREV
Reżyseria: Wiktor Rubin
tekst i dramaturgia, współpraca reżyserska – Jolanta Janiczak
Występują: KarolinaAdamczyk, Klara Bielawka, Michał Czachor, MateuszŁasowski, Julian Świeżewski, Maciej Cymorek,
Statyści:Rafał Küchler, Łukasz Nadwodny
Fotografie: Karolina Jóźwiak
Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera
Spektakl na podstawie tekstu Jolanty Janiczak, w reżyserii Wiktora Rubina. Rzecz o ludziach-odpadach, przeznaczonych do utylizacji, bo „zanieczyszczają” nasz spokój sumienia. Historia inspirowana tragicznym życiem Lisy M. Montgomery to opowieść o ludziach, którzy nie mają już nic do stracenia. Ich jedynym dziedzictwem są przenoszone z pokolenia na pokolenie dysfunkcyjne wzorce, nałogi i traumy. O tych wyrzuconych poza nawias społeczeństwa i bezlitośnie usuwanych z pola widzenia, bo kapitalistyczna maszyna produkcyjna nie znajduje dla nich miejsca. O ludziach będących produktem zaniedbań, obojętności i odwracania głowy w drugą stronę.
Kostiumy grają z popkulturowym wyobrażeniem white trash – osób żyjących na marginesie american dream, będących na ciągłym rauszu, grillujących szczury, zamieszkujących osiedla przyczep campingowych. Materiały nawiązują do zwierzęcości i zezwierzęcenia – wężowe, krowie, kozie, tygrysie printy spotykają się na scenie z recyklingiem i subwersywną grą z wyobrażeniem Stanów Zjednoczonych Ameryki. W kontekście postaci Lisy kostium staje się obrazem rozpadu tożsamości i skażonej rodziny. Sylwetki balansują między codziennością a deformacją.