Choreografia: Kazimierz, Matusiak, Osowska, Szopa, Tur

Fotografie: Pat Mic

Teatr Komuna Warszawa

„Siała baba mak, nie wiedziała jak. A dziad wiedział nie powiedział, bo po dopach martwy siedział”. Polska, lata 201X. Epidemia Dopalaczy. Spektakl cofa się pamięcią do czasów, kiedy sklepy z dopami wyrastały jak grzyby po deszczu, a papierki po Łamignatach i Cherry Coccolino były stałym elementem miejskiego krajobrazu.

Centralnym punktem scenografii jest wielki kontener na śmieci, przez który postaci wchodzą na scenę. W pewnym momencie kontener się rozpada i tworzy nową przestrzeń do tańca i ekspresji. Obiekt ten nawiązuje do kultowego sklepu z dopalaczami w Katowicach przy ulicy Plebiscytowej, a w finalnej scenie zostaje podpalony, tak jak jego historyczny pierwowzór. Kostiumy powstały ze współpracy i rozmów z performerami o ich kostiumowych marzeniach. Finalnie, każda z osób performujących reprezentuje inny narkotyk, a ich stroje oraz dodatki odnoszą się do różnych tańców – gabber, hakken, jumpstyle, hardstyle. Szerokie nogawki każdej z postaci mają służyć ukrywaniu kroków – aby nikt nikomu ich nie podkradł.