PREV















reżyseria: Weronika Szczawińska
scenariusz: Weronika Szczawińska, Piotr Wawer jr
Występują: Milena Gauer, Agnieszka Giza-Gradowska, Marta Markowicz, Marcin Kiszluk, Wojciech Rydzio, Piotr Wawer jr (gościnnie)
NEXT
Fotografie:Bartek Warzecha
PREV
koprodukcja Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie i Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego
„Wchodzi Duch” to opowieść o ojcach — tych obecnych i nieobecnych, bliskich i odległych. O relacjach, które trzeba przeżyć jeszcze raz, by wreszcie móc je domknąć. To historia o niezałatwionych sprawach, o emocjach, które nie mieszczą się w codzienności. Punktem wyjścia dla twórczyń i twórców stał się pierwszy akt „Hamleta”, w którym dwukrotnie pojawia się Duch ojca. Nie jest to jednak klasyczna interpretacja – to eksperyment teatralny balansujący między poezją a popkulturą, osobistym wyznaniem a wspólnotowym doświadczeniem.
Praca nad kostiumami miała charakter konceptualny. Chodziło o grę z popkulturowym wyobrażeniem ducha jako postaci obleczonej białym prześcieradłem z otworem na usta i oczy. Przestrzeń została wykonana z przedmiotów domowego użytku – firan, tkanin, prześcieradeł i gra z wyobrażeniem budowania dziecięcej bazy, która w spektaklu staje się miejscem do spotkań performerów z duchami swoich ojców.















NEXT
PREV
reżyseria: Weronika Szczawińska
scenariusz: Weronika Szczawińska, Piotr Wawer jr
Występują: Milena Gauer, Agnieszka Giza-Gradowska, Marta Markowicz, Marcin Kiszluk, Wojciech Rydzio, Piotr Wawer jr (gościnnie)
Fotografie:Bartek Warzecha
koprodukcja Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie i Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego
„Wchodzi Duch” to opowieść o ojcach — tych obecnych i nieobecnych, bliskich i odległych. O relacjach, które trzeba przeżyć jeszcze raz, by wreszcie móc je domknąć. To historia o niezałatwionych sprawach, o emocjach, które nie mieszczą się w codzienności. Punktem wyjścia dla twórczyń i twórców stał się pierwszy akt „Hamleta”, w którym dwukrotnie pojawia się Duch ojca. Nie jest to jednak klasyczna interpretacja – to eksperyment teatralny balansujący między poezją a popkulturą, osobistym wyznaniem a wspólnotowym doświadczeniem.
Praca nad kostiumami miała charakter konceptualny. Chodziło o grę z popkulturowym wyobrażeniem ducha jako postaci obleczonej białym prześcieradłem z otworem na usta i oczy. Przestrzeń została wykonana z przedmiotów domowego użytku – firan, tkanin, prześcieradeł i gra z wyobrażeniem budowania dziecięcej bazy, która w spektaklu staje się miejscem do spotkań performerów z duchami swoich ojców.